Franco Viola

12 Σεπτεμβρίου έως 12 Οκτωβρίου 2003
Μονή Λαζαριστών

To Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης με την υποστήριξη του Ιταλικού Μορφωτικού Ινστιτούτου Θεσσαλονίκης παρουσίασε την ατομική έκθεση του Ιταλού καλλιτέχνη Franco Viola . Η έκθεση που πραγματοποιήθηκε στους χώρους του Μουσείου στη Μονή Λαζαριστών, από τις 12 Σεπτεμβρίου ως τις 12 Οκτωβρίου 2003.

Ο Franco Viola γεννήθηκε στη Γέτα της Ιταλίας στις 12 Μαρτίου του 1953. Το 1977 αποφοίτησε από το Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανολόγων του Πανεπιστημίου "La Sapienza" της Ρώμης. Στη συνέχεια εξειδικεύτηκε στην έρευνα διαστήματος και εργάστηκε ως ερευνητής στην Υπηρεσία Διαστημικής Έρευνας της Ιταλίας. Παρά τον σημαντικό ρόλο που διαδραμάτισαν οι θετικές επιστήμες στη ζωή του, κυριάρχησε το πάθος του για τη ζωγραφική, μία δράση που καλλιέργησε με αφοσίωση και συνέπεια από την παιδική του ακόμα ηλικία.

Έχει πραγματοποιήσει πάνω από 20 ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολυάριθμες ομαδικές εκθέσεις στην Ευρώπη και στην Αμερική.

Χρώμα και αντιθέσεις

Παρά την ιδιαίτερη σχέση του με την σύγχρονη τεχνολογία, στο έργο του διακρίνεται μια περισσότερο παραδοσιακή θεώρηση της τέχνης. Στους πίνακές του ξαφνιάζει η απουσία του ανθρώπινου στοιχείου. Η ζωγραφική του μας μιλά για τόπους αμόλυντους, για τοπία που δεν έχουν βιαστεί ακόμα από τον άνθρωπο.

Οι αντιθέσεις και οι αντιφάσεις κυριαρχούν τόσο στην προσωπικότητα όσο και στο έργο του Viola, ενώ το κυρίαρχο Μεσογειακό πνεύμα συνυπάρχει με τις διακριτές επιδράσεις από την παράδοση του Εξπρεσιονισμού.

Ο καλλιτέχνης γνωρίζει ότι επανερμηνεύει για τον εαυτό του και για μας έργα του Cézanne και του Van Gogh, όπως επίσης και των Άγγλων και Γερμανών Ρομαντικών. Η ζωγραφική, η αληθινή ζωγραφική πάντοτε επιστρέφει στους χαρακτηριστικούς τόπους της, επιλέγοντας λεπτομέρειες, μη ολοκληρωμένες γωνίες και οριοθετήσεις σε μία προσπάθεια να διευρύνει την έρευνα και την αναζήτηση, ακόμα και απομονώνοντας μία λεπτομέρεια και δίδοντας έμφαση σε αυτήν κατά ένα τρόπο που κάποτε ήταν Pop και μετεξελίχθηκε σε μεταμοντέρνο.

Η ζωγραφική του είναι περισσότερο μία εκφραστική φόρμα της παρόρμησης για γνώση υπενθυμίζοντας ταυτόχρονα την επιστημονική υπόσταση του καλλιτέχνη ως μηχανικού, στο πλαίσιο της παραγωγής χώρων και ουτοπικών σχεδίων υψηλής τεχνολογίας μέσα από αντανακλάσεις της φύσης και της ύπαρξής του.

Η ατμόσφαιρα, το φως και η δομή του τοπίου της πατρίδας του διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο, στοιχεία που αντανακλώνται στους πίνακές του. Το τοπίο γίνεται κατά μία έννοια μέσο έκφρασης των συναισθημάτων, της προσωπικής ψυχικής διάθεσης, χώρος προβολής μίας αφαιρετικής φόρμας.

Οι τελευταίοι του πίνακες μαρτυρούν την εξέλιξη που σημειώθηκε - μία ενίσχυση της ενότητας, της αρμονίας, της ισορροπίας παρά τα περισσότερο έντονα και βίαια χρώματα που εναλλάσσονται ανάλογα με το θέμα.

Μία ιδιαιτερότητα στην έκφρασή του, ιδίως στους τελευταίους πίνακες του, είναι ο τρόπος με τον οποίο συνδέει και οριοθετεί τα διάφορα τμήματα των τοπίων του, σχεδόν σαν να πρόκειται για έργα χαρακτικής, με έντονες χρωματικές αντιθέσεις, γωνιώδη περιγράμματα, οριζόντιες κυρίως και σπανιότερα λοξές και κάθετες οριοθετήσεις, με τολμηρά, φλογερά χρώματα και έντονο ενδιαφέρον για την αρμονία στη φόρμα, γνώρισμα ιταλικό.

Γη, θάλασσα, χρόνος…

Ο χρόνος είναι ένα θέμα που απασχολεί τον καλλιτέχνη· από εκεί παίρνει τις εικόνες του, από εκεί δανείζεται τους τίτλους των έργων του: Καλοκαίρι, Φθινόπωρο, Νοέμβριος, Απόγευμα, Νυκτερινό, Μόνο ο άνεμος, Σκέψεις στον άνεμο, Πρωινό, Νύχτες χωρίς αστέρια….. Τα έργα του είναι ένα ταξίδι στον χρόνο, ένα ταξίδι στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, που δίνει ιστορικό βάθος στην εικόνα… Ένα ταξίδι στο άπειρο…

Επιστροφή
Τελευταία ενημέρωση: 06/05/2008 11:33